Eyjafréttir

Samfélag sem byggir á sterkum sjávarútvegi sem með sjálfbærum veiðum skapar þjóðarbúinu miklar gjaldeyristekjur, þiggur ekki ríkisstyrki og skapar örugga atvinnu fyrir fjölda fólks þykir víðast hvar um heiminn öfundsvert. Íslenska fiskveiðistjórnunarkerfið hefur ásamt því harðduglega fólki sem starfar í greininni, skapað slíkar aðstæður í íslensku samfélagi. Þrátt fyrir það hefur kerfið frá tilkomu þess verið umdeilt og hafa skoðanakannanir sýnt að meirihluti þjóðarinnar er á móti kerfinu enda keppast sumir stjórnmálamenn við að draga úr trúverðugleika þess.

„Aflakóngur er sá sem nær mestum afla í sínu bæjarfélagi... Með tilkomu kvótakerfisins breyttust mjög allar forsendur fyrir þessum verðlaunaveitingum og var þeim hætt árið 1990.” 1) Þessi texti er fengin af heimasíðu Heimaslóð, www.heimaslod.is. Mér fannst ég þurfa skoða nánar þessa málsgrein. Af hverju er ekki lengur grundvöllur fyrir að veita verðlaunin Aflakóngur? Hvað hefur breyst?

Þessi lína er sú sem kemur líklega oftast upp þegar rætt er um framtíð sjávarútvegsins á Íslandi. Vissulega er auðlindin sameign þjóðarinnar en spurningin sem þetta fólk hefur sjaldnast velt fyrir sér er: "Hvað á að gera við auðlindina þegar búið er að reka fyrirtækin í þrot?" (Deloitte 30. september 2009)

Fyrir ári tók ríkisstjórn Samfylkingarinnar og Vinstri hreyfingarinnar græns framboðs við stjórnartaumunum í landsmálunum. Flokkarnir gerðu með sér stjórnarsáttmála þar sem í fyrstu efnisgrein er kveðið á um að þessi ríkisstjórn ætli að tryggja efnahagslegan og félagslegan stöðugleika og leita þjóðarsamstöðu um leið Íslands til endurreisnar. Sannarlega metnaðarfullt hjá fyrstu hreinu vinstri stjórninni.

Vegna óviðráðanlegra ástæðna verður balli Todmobile sem vera átti þann 6. febrúar næstkomandi frestað til laugardagsins 13. febrúar.  Ástæða þess er sú að tveir meðlimir Todmobile eru fastir í vinnu til 22:00 á laugardagskvöldið í Reykjavík og ekki er útlit fyrir að hægt verði að koma þeim yfir vegna veðurs á laugardagskvöld.  Hallarmenn og Todmobileliðar þora þar af leiðandi ekki að taka sjénsinn á því að þurfa að blása ballið af um kvöldið þegar allir eru komnir í gírinn.