Fréttatilkynning:

Disco í Sundhöll Vestmannaeyja föstudaginn 3. mars.

DJ Bloody þeytir skífum

Fréttatilkynning:

Disco í Sundhöll Vestmannaeyja föstudaginn 3. mars.

:: DJ Bloody þeytir skífum

Skemmtunin er frá kl 19-21 og er þetta partý sem enginn má láta framhjá sér fara.
Fyrir utan frábæra tónlist mun Dj Bloody mæta með allt „dótið“ sitt og þar með talið eldvörpu sem mun trylla líðinn ásamt reikvél.
Opið verður í leiklaug og rennibrautir þannig að það er nóg pláss fyrir alla.
Einnig verða óvænt atriði sem ekki er hægt að gefa upp ;)
500. gesturinn fær frítt árskort!!!

Fyrir hönd starfsfólks Íþróttamiðstöðvar Vestmannaeyja
Grétar Þór Eyþórsson
 
 

Nýr og kraftmeiri Honda Civic frumsýndur á laugardaginn

Nýr og kraftmeiri Honda Civic frumsýndur laugardaginn 20. maí hjá Bragganum, Flötum 20, laugardaginn 20. maí milli kl. 11:00 og 16:00   Nýi Honda Civic er allt í senn sportlegur og kraftmikill, glæsilegur á götu, rúmgóður og lipur í akstri. Honda Civic hefur löngum verið þekktur sem kraftmesti bíllinn í sínum flokki og nýjasta útgáfan sem verður frumsýnd á morgun heldur í þá hefð og gott betur. Allar umsagnir og úttektir erlendis eru á sama veg, hér er á ferðinni einn öflugasti bíll sinnar tegundar sem fram hefur komið í langan tíma og verður enginn aðdáandi Honda Civic svikinn af þessum frábæra bíl.   Í kjölfar bílasýningarinnar í Genf setti sportútgáfan Honda Civic Type R, brautarmet á Nürburgring-brautinni í flokki framhjóladrifinna bíla þegar hann fór hringinn á 7 mínútum og 43,8 sekúndum. Áætlað er að sú útgáfa komi á götuna seinni part sumars.   Bíllinn endurspeglar sköpunargáfu hönnuða og verkfræðinga Honda auk þeirrar fullkomnunar í tækni sem þeir hafa sífellt að leiðarljósi. Þrátt fyrir kraftinn er Civic sparneytinn bíll þar sem hægt er að velja á milli tveggja VTEC turbo Earth Dream véla, 129 hestafla eða 182 hestafla. Bíllinn er léttur í akstri, einstaklega rúmgóður með sérstaklega rausnarlegt fótapláss. Að auki virðist sem skottið nánast stækki í takt við fjölda farþega, en Honda hefur lagt mikinn metnað í að hafa farangursrými Civic rúmgóð og aðgengileg. Civic hefur komið gríðarlega vel út úr öryggisprófunum og hlaut til að mynda fimm stjörnur í alhliða prófunum NHTSA (National Highway Traffic Safety Administration).   Við erum afskaplega spennt fyrir að kynna þessa kröftugu viðbót við Honda hópinn sem bílaáhugamenn og -konur hafa lengi beðið eftir. Þess vegna ætlum við að bjóða gestum og gangandi að taka vel á móti nýjum og endurhönnuðum Honda Civic    

Thelma Sigurðardóttir er Eyjamaður vikunnar

Thelma Sigurðardóttir var á dögunum ráðin sem leikskólastjóri Kirkjugerðis í eitt ár en hún mun taka við af Emmu Sigurgeirsdóttur leikskólastjóra í ágúst. Thelma hefur lokið B.ed. í grunnskólakennarafræði og bætt við sig námi í mannauðsstjórnun. Thelma er Eyjamaður vikunnar.   Nafn: Thelma Sigurðardóttir. Fæðingardagur: 2. janúar 1986. Fæðingarstaður: Vestmannaeyjar! Fjölskylda: Andri Ólafsson er makinn minn og saman eigum við tvo dásamlega drengi sem heita Ólafur og Sigurður. Draumabíllinn: Engin sérstakur, nóg að hann komi mér þangað sem þarf. Uppáhaldsmatur: Naut og lamb. Versti matur: Hrogn og lifur! Uppáhalds vefsíða: Ekkert uppáhald frekar en annað, skoða allt í bland, lífstílsbloggararnir eflaust efst á lista, heimilið, tískan, uppeldi- og barnaumræður heilla mig mest þessa dagana. Hvaða tónlist kemur þér í gott skap: Tónlist sem ég tengi ánægjulegar stundir við, hvort sem það er þjóðhátíðarlög, partýlög með vinunum eða barnalög með litlu gormunum mínum! – Þetta er allskonar bara! Aðaláhugamál: Fjölskyldan og vinirnir, allt skipulag, tölur og reikningur, líkamsrækt, heimilið, hönnun & stílesering, ferðalög og útivist. Hvaða mann/konu myndir þú vilja hitta úr mannkynssögunni: Hann afa minn, Óla afa! Fallegasti staður sem þú hefur komið á: Það toppar fátt Eyjarnar okkar. Uppáhalds íþróttamaður og íþróttafélag: ÍBV og strákarnir mínir þrír! Svo er hún Kayla algjör töffari líka! Ertu hjátrúarfull/ur: jaaaá.. kannski smá! Sef á glósunum fyrir próf og svona bull! Stundar þú einhverja hreyfingu: Já, almenna líkamsrækt þegar tækifæri gefst! Uppáhaldssjónvarpsefni: Ég horfi sjaldan á sjónvarp, en núna eru það Pepsi mörkin! Annars finnst mér þættir sem snúa að heimili og hönnun skemmtilegir og flest allt grín & fjör. Hvernig leggst nýja starfið í þig: Alveg ótrúlega vel, hlakka mikið til að fá að takast á við þetta krefjandi og skemmtilega verkefni. Ég hef trú á því að þetta verði dýrmæt reynsla. Hefur þú starfað með börnum áður: Já, ég tók þátt í uppsetningu á fimm ára deildinni í upphafi hennar og vann þar svo áfram næstu fjögur árin. Svo starfaði ég einnig við þjálfun í fótbolta hjá ÍBV í mörg ár! Eru krakkar í Vestmannaeyjum þægustu börn í heimi: Já er það ekki? Besti staður að búa á og bestu börn í heimi, það er nú ekki slæmt!  

Heilluð af eldgosinu

16 nemendur frá Gymnasium Michelstadt í Þýskalandi, ásamt þremur kennurum, heimsóttu nemendur í 10. bekk Grunnskóla Vestmannaeyja í síðustu viku. Voru þau í Eyjum í heila viku við ýmsa iðju, borðuðu fondú á Eldfelli og skoðuðu togara úr flota Vestmannaeyja auk þess að dvelja einn sólarhring í Skógum.   Skólinn Gymnasium Michelstadt er að koma í sína þriðju skólaheimsókn til Vestmannaeyja og er mikill áhuga á að koma á föstu samstarfi á milli skólanna tveggja sem gengur út á að annað hvert ár fær GRV nemendur frá þeim í heimsókn og á móti fara krakkar frá Eyjum til þeirra. Stefnt er á að hópur nemenda frá GRB fari einmitt út til Þýskalands í haust og fái að kynnast Gymnasium Michelstadt og nærumhverfi. Samkvæmt Evu Káradóttur, kennara við GRV og einum af umsjónamönnum verkefnisins, byrjaði heimsóknin á Skógum á sunnudegi en þar var hópurinn einn sólahring á Skógar hostel sem býður upp á mjög góða aðstöðu fyrir hópa. „Nokkrar mæður úr hópnum höfðu vaknað snemma um morguninn til að elda dýrindissúpu sem við tókum með okkur og rann hún vel ofan í mannskapinn með doritos og osti,“ segir Eva og heldur áfram. „Eftir skemmtilega kvöldvöku þar sem hópurinn var hristur saman var morgunninn eftir farið í þriggja tíma gönguferð upp á Fimmvörðuháls, síðan að Sólheimajökli, horft á mynd um Eyjafjallagosið á Þorvaldseyri og skoðað Seljalandsfoss áður en farið var til Eyja um kvöldið.“ Flestir nemenda GRV voru einnig að fara á þessa staði í fyrsta skipti þannig að upplifunin var ekki bara þýsku krakkanna.   Gæddu sér á fondú á Eldfelli Þegar til Eyja var komið gistu gestirnir frá Þýskalandi í heimahúsum þar sem íslenskir jafnaldrar þeirra fengu að spreyta sig í hlutverki gestgjafa. Yfir daginn vörðu þýsku krakkarnir síðan einhverjum tíma í skólanum, þar sem þeim gafst tækifæri á að kynnast starfinu sem þar fer fram. Heimsóknin einskorðaðist þó ekki aðeins við kennslustofuna og var afþreyingin af ýmsum toga eins og Eva lýsir. „Þau fóru t.d. upp á Eldfell þar sem þau fengu að smakka súkkulaði- og osta fondú. Einnig var oft farið í sund og kom þá í ljós hversu mikil forréttindi það er að hafa svona frábæra sundlaug í bænum,“ segir Eva og heldur upptalningunni áfram. „Þau skemmtu sér vel á Rauðagerði, skoðuðu m.a. togara, frystihús, söfnin okkar og lundana svo eitthvað sé nefnt. Þau dorguðu niðri á bryggju, fóru á hestbak og hvaðeina. Þetta var mjög skemmtileg vika þar sem fullt af fólki tók þátt, gaf af sér og með sér og vill skólinn koma til skila þakklæti til foreldra, kennara og allra sem tóku þátt í að gera þessa viku svona eftirminnilega. Það er einstakt að geta tekið svona skemmtilega og vel á móti öðrum nemendum og okkar krakkar bíða spennt eftir að endurgjalda heimsóknina næsta haust.“ Þess má geta að einn þýsku nemendanna var fatlaður og ekki fær um að ganga sjálfur en þökk sé dugnaði og útsjónarsemi kennara, sem héldu á honum þar sem aðgengi var slæmt, komst hann á alla áfangastaði ferðarinnar, þar með talið Eldfell. Af því sögðu er rétt að minna á að aðgengi fyrir fólk með fötlun er víða óviðunandi og er það skylda okkar sem samfélags að gera úrbætur á því.   Þetta er mjög sérstök eyja Þýski kennarinn Jörg Lippmann hefur alls tíu sinnum komið til Vestmannaeyja, fyrst sem túristi en nú sem fararstjóri þýska skólans Gymnasium Michelstadt. Strax eftir fyrstu kynni sín af landinu fékk Jörg brennandi áhuga á landinu og er alveg ljóst að honum hefur tekist að smita nemendur sína af áhuganum. „Ég hef sjálfur komið hingað í kringum tíu skipti en með hóp af krökkum er þetta fjórða skiptið mitt,“ segir Jörg aðspurður hve oft hann hafi komið til Vestmannaeyja á lífsleiðinni. „Til að byrja með var samstarf skólanna án heimsókna nemenda og þá í gegnum Comeniusarverkefnið sem er tveggja til þriggja ára samstarfsverkefni milli evrópskra skóla. Tveir af þeim skólum sem voru í verkefninu voru Grunnskóli Vestmannaeyja og skólinn okkar. Fljótlega sáum við að okkur líkaði vel við Íslendingana og þeim við okkur þannig að ákveðið var að halda áfram samstarfi milli skólanna,“ segir Jörg og bætir við að kostirnir við samstarfið séu m.a. þeir að nemendur þurfi að tjá sig á ensku sín á milli. „Nemendur beggja skóla geta ekki tjáð sig á sínu móðurmáli og þurfa því að nota ensku sem er þá sameiginlegur grundvöllur þeirra og að mínu mati kostur.“ Sjálfur fór Jörg fyrst til Íslands árið 1988 í sumarfrí með foreldrum sínum og segist hann strax hafa heillast af landi og menningu. „Ég heillaðist strax af Skandinavíu og sérstaklega Íslandi og í kjölfar fyrstu heimsóknarinnar ferðaðist ég hingað í nokkur skipti með vinum mínum þegar ég var í námi,“ segir Jörg sem hefur greinilega tekist að smita nemendur sína af áhuga sínum á Íslandi. „Við erum einnig í samstarfi við skóla frá Spáni og Ítalíu og geta nemendur því valið hvert þeir vilja fara. Hópurinn sem vildi fara til Íslands var langstærstur og þurftum við því miður að færa nemendur í aðra hópa þar sem það var ekki hægt að ferðast með svo stóran hóp.“   Eldgosið stendur upp úr En hvað er svona frábært við Ísland og þá sérstaklega Vestmannaeyjar? „Ef þú myndir spyrja nemendurna þá myndu þeir líklega svara því að tilhugsunin um að vera svo nálægt virku eldfjalli sé yfirþyrmandi, þeir hafa aldrei upplifað slíkar aðstæður. Að standa fyrir framan raunverulegt hús inni í Eldheimum og heyra sögurnar af gosinu fannst þeim líka mjög magnað. Annað sem þeim þykir athyglisvert er að vera svona nálægt sjónum en það er mjög nýtt fyrir þá þar sem við búum inni í miðju landi,“ segir Jörg. En hvað með veðrið, það hlýtur líka að vera viðbrigði? „Já, en ég var búinn að undirbúa þau vel. Í fyrstu var veðrið betra en við bjuggumst við, sól og blíða en fljótlega lærðu þau að veðrið hérna getur verið mjög óútreiknanlegt, ólíkt því sem gerist í Þýskalandi þar sem veðrið er oft eins dögum saman. Í stað þess að plana marga daga fram í tímann ákváðum við því að taka einn dag í einu og sjá hvað væri hentugt að gera hverju sinni,“ segir Jörg. Að lokum segist Jörg vera stoltur að fá að kynna þýskum nemendum fyrir stað eins og Vestmannaeyjum. „Það er óvenjulegt að koma með hóp af krökkum til Íslands og sérstaklega til Vestmannaeyja, þetta er mjög sérstök eyja. Mér líður hálfpartinn eins og upphafsmanni að þessu samstarfi og það gerir mig stoltan. Við fáum síðan Íslendingana til okkar í haust og þá viljum við sýna þeim hvernig lífið er í Þýskalandi, engi, eplatré og örlítið hærra hitastig. Ég vona svo sannarlega að íslensku nemendurnir, líkt og nemendur okkar, eigi eftir að upplifa allt öðruvísi hluti en þau eiga að venjast hér á Íslandi.“  

Við lifum á fleiru en launum einum saman

„Í tengslum við 1. maí koma launin upp í huga fólks eða frekar skortur á mannsæmandi launum fyrir 40 stunda vinnuviku. Í daglegu lífi eru nokkrir mikilvægir þættir sem þurfa að vera í lagi ásamt laununum og vinnuumhverfi, til að standa undir mannsæmandi lífskjörum,“ sagði Arnar Hjaltalín í samtali við Eyjafréttir af tilefni fyrsta maí, hátíðar- og baráttudags verkafólks. Arnar kemur inn á stöðu verkafólks almennt og stöðuna í heilbrigðismálum og samgöngum í Vestmannaeyjum. „Í samfélagi eins og Eyjum sem landfræðilega eru einangraðar þurfum við að berjast fyrir þjónustu sem almenningur víðast hvar veltir ekki einu sinni fyrir sér,“ sagði Arnar. „Heilbrigðisþjónusta hefur breyst mikið og nú er ekki lengur rekið hefðbundið sjúkrahús hér heldur heilsugæsla. Sem gerir það að verkum að við þurfum að leita í síauknu mæli til Reykjavíkur eftir sjálfsagðri þjónustu með tilheyrandi kostnaði sem leggst þungt á marga. Skýrasta birtingarmyndin eru barnafjölskyldur sem þurfa oft og tíðum að vera vikum saman á meginlandinu vegna veikinda barna eða meðgöngu móður. Sú röskun á fjölskyldulífi, vinnutap með tilheyrandi kostnaði og annað óhagræði er ekki líðandi. Lítið sem ekkert er komið á móts við þá aðila er þurfa að fá þjónustu heilbrigðiskerfisins og búsettir eru í Eyjum. Heldur er ríkisvaldið að spara pening á kostnað fólksins er býr hér. Ungt fólk kemur að máli við mig sem býr hér eða er að huga að flutningum hingað. Kemur skýrt fram í máli þeirra að þetta hefur áhrif á ákvarðanir þeirra til búsetu.“ Um samgöngur, sagði Arnar þær vera lífæð samfélagsins og annar stóri áhrifaþátturinn í búsetuákvörðun og lífskjörum. „Að stórt bæjarfélag á borð við Eyjarnar skuli búa við jafnmikla óvissu og háa verðlagningu í samgöngum er fyrir löngu orðið ólíðandi. Við verðum að fá samgöngurnar í lag og við þurfum að geta farið milli lands og Eyja á öllum tímum sólarhringsins eins og íbúar í öðrum byggðalögum geta gert. Nú er staðan sú að ef við komumst á annað borð upp á land, þá er ekki nóg með að fjölskyldufólk þurfi að borga tugi þúsunda fyrir leggina hér á milli. Heldur þarf einnig að borga tugi þúsunda fyrir gistingu aðeins vegna þess að Herjólfur liggur ónotaður og bundinn við bryggju yfir nóttina, og fólk kemst þar af leiðandi ekki heim til sín. Upplit yrði á öðrum íbúum þessa lands ef þjóðvegum væri lokað með hliðum á næturnar og þeir yrðu að kaupa sér næturgistingu þar sem þeir væru staddir eða vera upp á ættingja komnir.“ Arnar sagði aðgengi að námi vera lykillinn að framtíðinni. „Nú þegar hafa miklar framfarir orðið í tækni sem leysir mannshöndina af hólmi. Framfarirnar eru að verða sífellt hraðari og innan 10 til 15 ára, en líklega fyrr, stöndum við frammi fyrir gjörbreyttum vinnumarkaði og þar með gjörbreyttu þjóðfélagi. Nám í iðngreinum verður orðið að stórum hluta tækninám og ný störf sem áður voru ófaglærð munu krefjast tæknimenntunar jafnframt því sem ófaglærðum störfum mun fækka með miklum hraða. Við verðum að vera við þessu búin og efla námið hér frekar því nú er svo komið að tæknivitið verður í askana látið. Við höfum nú þegar grunnskóla, stúdentspróf, iðnnám að hluta, vísi að háskólanámi auk símenntunarmiðstöðvar. Ekki er forsenda til annars en hafa sérhæfða tækniskóla á suðvesturhorninu. Því eigum við sem búum fjarri Reykjavík kröfu á að ungmennum af landsbyggðinni séu tryggð sömu fjárhagslegu skilyrði til búsetu og framfærslu við nám þar, eins og ef þau byggju í foreldrahúsum í höfuðborginni. Jafnrétti til náms er ein af grunnstoðum þjóðfélagsins og lykillinn að framtíð atvinnu- og mannlífs hér.“ Arnar sagði að sem betur fer sé samfélagið í stöðugri þróun, ný tækni í atvinnuháttum, nýir íbúar sem sumir komi langt að og þar með breytist taktur samfélagsins. „Þetta eru nýjar áskoranir, ný úrlausnarefni ásamt breyttum viðhorfum sem fylgja þessu. Við skulum fagna þessum breytingum, styðja við þær með áherslu á okkar lífsgildi og menningu ásamt þeirri gestrisni sem okkur er töm. En komum að laununum í samanburði á lífskjörum. Það er eiginlega orðið hjákátlegt að heyra marga atvinnurekendur í útflutningsatvinnugreinunum segja að ekki sé hægt að borga hærri laun því þá fari allt á hliðina. Sama hvort að evran er á 100 eða 200 krónur þá eru laun verkafólks of mikil að þeirra mati. Á sama tíma eru borguð mun hærri laun í fiskvinnslum í okkar samanburðarlöndum. Að sjálfsögðu ætti að fara saman góður hagur og háar arðgreiðslur fyrirtækis með hærri launum, en það hefur ekki gerst undanfarin ár í útflutningsgreinunum. Kannski er bara best að arðgreiðslurnar séu skattlagðar mikið af ríkinu því ekki fara aurarnir til starfsfólksins í réttu hlutfalli við þær. Hægt væri að nota skatttekjurnar til að jafna lífsskilyrði íbúa á landsbyggðinni við suðvesturhornið. Baráttan fyrir lífskjörunum mun ekki taka enda, það koma ávallt nýjar áskoranir og ný tækifæri sem munu leiða þjóðfélagið og verkalýðshreyfinguna saman inn í betri framtíð,“ sagði Arnar að endingu.  

Kristín Valtýsdóttir: Stöndum vörð um jafnrétti kynjanna

Kristín Valtýsdóttir hefur ekki alveg sest í helgan stein þó nokkur ár séu síðan hún hætti að vinna í fiski. „Ég er ennþá að elda ofan í ÍBV-strákana og ég ætla helst ekki að hætta alveg að gera eitthvað utan heimilisins,“ sagði Kristín í spjalli í Alþýðuhúsinu. „Ég byrjaði að vinna í fiski sem smákrakki og hélt því áfram þar til ég varð sextug.“   Hvað er fyrsti maí fyrir þig? „Hann er hátíðardagur veraklýðsins og við eigum halda honum á lofti sem baráttudeginum okkar. Sjálfri finnst mér vanta baráttu, kröfugöngur og sýna að okkur er alvara. Áhuginn er svolítið á undanhaldi.“  Kristín vill ekki kenna stéttarfélögunum um, það vanti baráttuandann í fólkið. „Þetta snýst um að nýta sér þjónustuna sem félögin bjóða upp á eins og kaupa fargjöld á hagstæðu verði og fá leigða bústaði og íbúðir. Lengra nær það ekki.“  Eitt af stóru málunum í huga Kristínar eru jafnréttismálin. „Þegar ég var krakki þótti sjálfsagt að kallarnir væru með hærri laun en við. Okkur fannst svo ekkert um það konunum en svona var þetta. Jafnréttismálin eru ekki komin í höfn því launamunur kynjanna er alltof mikill. Kannski er konur hræddar við að biðja um hærri laun. Svo þurfum við að passa upp á að fólk í fiski fá góð laun því þetta er mjög erfið vinna. Og svo eigum við að vera góð hvert við annað,“ sagði Kristín að endingu.    

Ekki í samkeppni hvert við annað heldur um skiptingu auðs sem við öll sköpum

„Það er mér einstök ánægja að koma hingað á þessum degi. Kynni mín af verkalýðsmálum hér eru á þann veg að ég veit að blóðið rennur vel í æðum verkafólks hér í Eyjum. Hér hef ég setið fjölmenna fundi á átakatímum og vitnað í skoðanir og tekið með mér brýningu í starfið á landsvísu,“ sagði Drífa Snædal, framkvæmdastjóri Starfsgreinasambandsins í barátturæðu á 1. maí hátíðarhöldum Drífanda stéttarfélags í Alþýðuhúsinu á mánudaginn. Hún sagði Vestmannaeyjar hafa reynt margt og fáir staðir á landinu viti hversu hverfull svokallaður stöðugleiki getur verið. „Þar er ég ekki einungis að tala um náttúruöflin heldur stöðu fiskverkafólks og allra þeirra afleiddu starfa sem okkar helsta útflutningsgrein skapar. Hin síðari ár höfum við lifað bæði innflutningsbann frá einum af okkar stærstu mörkuðum og glímt við afleiðingar sjómannaverkfalls sem kom hart niður á fiskverkafólki. Í þeirri deilu kom svo glögglega í ljós hvað hagsmunir vinnandi fólks eru samtvinnaðir, kjarabarátta sjómanna hefur áhrif langt út fyrir þeirra raðir en í þeirri baráttu stóð fiskverkafólk á Íslandi þétt við bakið á þeim og þannig á það líka að vera.“   Baráttan lítið breyst Drífa sagði baráttu stéttarfélaga og vinnandi fólks fyrir mannsæmandi kjörum baráttu okkar allra sem í eðli sínu hafi lítið breyst síðustu hundrað ár, þetta sé hin sígilda togstreita á milli arðs og launa. Vitnaði hún í hugmyndir HB Granda um að leggja niður fiskvinnslu á Akranesi. Hafi framkvæmdastjórinn látið hafa eftir sér að helsta samfélagslega ábyrgð fyrirtækisins sé að skila sem mestum arði. „Ég þurfti að lesa þessa setningu tvisvar til að trúa henni. Sumir atvinnurekendur líta sem sagt ekki á það sem samfélagslega ábyrgð lengur að halda byggð í landinu, að fólk fái þrifist, geti unnið fyrir sér og fái sanngjarnt endurgjald sinnar vinnu. Samfélagslega ábyrgðin er orðin að krónum og aurum og sem mestum arði og væntanlega þá sem mestum arðgreiðslum.“   Ekki tekið þegjandi Varaði hún við þessari hugsun sem gæti í sinni verstu mynd leitt til þess að fiskvinnslan endaði í Kína í ljósi hagkvæmnarinnar. „Sem betur fer hafa fyrirtæki hér í Eyjum sýnt annars konar samfélagslega ábyrgð hingað til og ég vona að atvinnurekendur hér myndu ekki láta svona ummæli falla. Allavega yrði því ekki tekið þegjandi og hljóðalaust,“ sagði Drífa og benti á að í þessu væri vandi verkalýðshreyfingarinnar. Á meðan íbúar á einum stað missi spón úr aski sínum fagni íbúar á öðrum stað aukinni atvinnu og aukinni vinnslu. „Hin nýja hótun samtaka fyrirtækja í fiskvinnslu um að færa vinnsluna úr landi sýnir það svo ekki verði um villst. Við erum ekki í samkeppni hvert við annað heldur skipulag atvinnuvega og skiptingu þess auðs sem við öll eigum þátt í að skapa.“   Byggjum á samtryggingu og aðstoð Drífa sagði verkalýðshreyfinguna byggja á samtryggingu og aðstoð. „Þú leggur þitt af mörkum til félagsins og færð það sem þú þarft til baka. Ef þú veikist stendur sjúkrasjóðurinn við bakið á þér. Ef atvinnurekandinn sakar þig um fjárdrátt, eins og nýleg dæmi sanna, þá þarftu ekki sjálf að standa straum af kostnaði við að verja þig, heldur er það greitt úr sameiginlegum sjóðum félagsmanna. Ef þér er sagt upp ólöglega þá stendur félagið með þér. Með því að reka öll þessi einstaklingsmál er félagið samt að styrkja stöðu allra á vinnumarkaði. Dómsmál eru fordæmisgefandi og það er ekki hægt að snuða starfsfólk í trausti þess að það geti ekki borið hönd yfir höfuð sér. Þessi samtrygging, að allir greiði í stéttarfélag og stéttarfélagið standi með öllum kalla ég íslenska módelið. Þetta er ekki norræna módelið heldur okkar eigin veruleiki sem við erum öfunduð af um allan heim. Þegar ég tala við félaga í öðrum löndum þarf ég yfirleitt að segja þetta tvisvar. Í nágrannalöndum okkar er það þannig að fólk velur sjálft hvort það greiðir félagsgjald í stéttarfélagið. Það gerir það að verkum að fátækasta fólkið, fólk í tímabundinni vinnu og í óöruggum störfum velur að gera það ekki og þá fær það heldur ekki þjónustu frá félaginu. Stéttarfélögin eru því ekki að aðstoða þá sem mest þurfa á því að halda. Niðurstaðan er sú að ráðningar verða ótryggari, kjörin verða lakari og staða einstaklinga á vinnumarkaði veikari. Sem sagt – allir tapa. En stéttarfélög eru aldrei sterkari en fólkið sem í þeim er. Á þeim árum sem ég hef starfað innan hreyfingarinnar hef ég séð hversu auðvelt það er fyrir einstaka félaga að hafa áhrif. Það verður að segjast eins og er að það er ekki slegist um að gerast trúnaðarmaður eða setjast í stjórn stéttarfélags. Fólk sem gagnrýnir verkalýðshreyfinguna fyrir að vera lina og úrelta hefur alla möguleika á að beita sér og láta til sín taka. Það er verðugt og mikilvægt og skilur á milli sterkrar hreyfingar og veikrar,“ sagði Drífa.   Bölsýnisspár ekki gengið eftir Hún sagði verkefnin næg framundan en líka hefði mikið áunnist, t.d. í róttækum tillögum að kjarasamningum 2015. Að fólk ætti að geta séð fyrir sér á laununum sínum. Að fullvinnandi fólk þyrfti ekki að hafa áhyggjur af því að eiga mat út mánuðinn eða leyfa börnun- um sínum að stunda tómstundir. „Viðbrögðin sem við fengum voru þau að hér myndi allt fara á annan endann ef kröfum okkar yrði mætt. Verðbólga færi hér uppúr öllu valdi og við yrðum öll ver sett. Við náðum töluverðum árangri í þessum samningum, svona miðað við það sem okkur bauðst í upphafi en við þurftum að sýna tennurnar og hafa mikið fyrir árangrinum,“ sagði Drífa og bætti við að spár um að allt færi í kaldakol hefðu ekki gengið eftir. „Við höfum samt enn ekki náð því takmarki að lægstu taxtar dugi fyrir grunnframfærslu eins og nýleg umfjöllun um fátækt á Íslandi ber með sér. Það er því óhögguð krafa og þegar hún er uppfyllt getum við farið að ræða stöðugleika og ábyrgð vinnandi fólks.“   Baráttan um arðinn Og áfram hélt Drífa og sagði að alvarleg veikindi ættu ekki að vera ávísun á fáttækt, ekki ætti að þurfa að leita langt yfir skammt eftir fæðingarþjónustu og það ætti ekki að vera skilyrði fyrir því að eignast íbúð að eiga efnaða foreldra. „Allt þetta eru verkefni sem þarf að leysa í dag og skiptir kjör verkafólks á Íslandi miklu máli. Við berjumst ekki bara fyrir fleiri krónum og aurum í launaumslagið heldur því sem hefur áhrif á líf okkar til hins betra.“ Drífa sagði að frá upphafi hafi kjarabaráttan staðið um skiptingu arðs af rekstri fyrirtækja, hvað mikið kemur í hlut eigenda annars vegar og launþega hinsvegar. Stórfyrirtæki skili ævintýralegum hagnaði á meðan fólk fær ekki nógu góð laun og krafan sé að lækka arðinn og hækka launin. „Við getum gert það í gegnum launaumslagið eða við getum gert það í gegnum skattkerfið. Það hlýtur að vera sanngjörn krafa að vinnandi fólk á Íslandi njóti afrakstursins í stað þess að peningarnir fari jafnvel án þess að hafa viðkomu hjá skattinum úr landi.“   Þurfum á útlendingunum að halda Drífa hvatti til jákvæðs viðhorfs til útlendinga sem hingað koma sem í flestum tilfellum sé fátækt fólk sem reyni að freista gæfunnar annars staðar. Það sé ekki vandamálið. „Staðreyndin er sú að flest vestræn samfélög þurfa á fólki að halda til að halda úti velferðarkerfinu. Hér í Eyjum eru ekki nógu margar vinnufúsar hendur til að standa undir samfélaginu, við eigum því að vera þakklát fyrir að fólk kjósi að flytja hingað og aðstoða okkur við verkin sem þarf að vinna. Við erum ekki andstæðingar eða óvinir, við erum samherjar í því að byggja gott og réttlátt samfélag þar sem allir eiga að geta lifað með reisn,“ sagði Drífa og hvatti fólk til að muna að baráttan er þeirra og ekki náist árangur nema allir standi saman. „Það þýðir að stundum þarf að gera málamiðlanir en saman erum við svo miklu sterkari. Eflum félögin okkar, þéttum samstöðuna og nýtum það sem við höfum byggt upp í marga áratugi launafólki til heilla.“  

Sameiginlegt verkefni okkar allra að sjá til þess að lög og kjarasamningar haldi

„Stéttarbaráttan á Íslandi er afar sterk miðað við mörg önnur lönd en mætti að sjálfsögðu vera sterkari. Við erum með þétt net af stéttarfélögum og almennt er fólk skráð í félag. Það þýðir að félögin geta veitt öllum þjónustu sem til þess leita. Við urðum líka vör við það í samningunum 2015 þegar við boðuðum til verkfalla og lögðum niður vinnu í tvo og hálfan dag að það var mjög auðvelt að virkja fólk til þátttöku, bæði í aðdraganda átakanna og svo í átökunum sjálfum. Verkalýðshreyfingin er hins vegar aldrei sterkari en þau sem taka þátt í henni og það mætti vera meiri þátttaka í grasrótarstarfi og oft mætti samstaðan innan hreyfingarinnar vera sterkari,“ sagði Drífa Snædal, framkvæmdastjóri Starfsgreinasambandsins þegar Eyjafréttir spurðu hana um stöðu stéttabaráttunnar á Íslandi í dag.   Starfsgreinasambandið hefur verið talsvert í fréttum vegna brota á starfsfólki í ferðaþjónustu og byggingariðnaði. Er munur á fjölda og eðli brota á landsbyggðinni og í Reykjavík? „Fjöldi brota á vinnumarkaði fer í raun eftir fjölda fyrirtækja á hverjum stað. Á sumum landssvæðum, eins og á höfuðborgarsvæðinu og á Suðurlandi er mikill fjöldi ferðaþjónustufyrirtækja og þeim fylgja oft og tíðum erfiðleikar. Bæði er það vanþekking þeirra sem reka fyrirtæki og eins getur verið um einbeittan brotavilja. Í byggingariðnaði er það sama uppi á teningnum. Þar sem er mesta þenslan og mest um að vera, þar leynast líka brotin. Sem betur fer er eftirlit stéttarfélaga hvað sterkast á svæðum þar sem mest umsvif eru.“   Ólíkir hagsmunir Talandi um landsbyggð og höfuðborgarsvæðis, er núningur þar á milli í sambandinu? „Ég myndi kannski ekki tala um núning á milli landsbyggðar og höfuðborgarsvæðisins en það er þannig að höfuðborgarsvæðið semur sérstaklega í kjarasamningum og landsbyggðin semur sérstaklega þó að niðurstaðan sé yfirleitt sú sama. Þetta á sér sögulegar skýringar þar sem Dagsbrún, hið gamla verkamannafélag í Reykjavík samdi aldrei með öðrum félögum og arftaki Dagsbrúnar, Efling stéttarfélag hefur haldið uppteknum hætti. Öll þessi félög eru hins vegar í Starfsgreinasambandinu og það er samstarf á milli félaganna, bæði í aðdraganda samninganna og við samningsgerðina sjálfa. Svo verður að líta til þess að hagsmunirnir eru oft ólíkir en það er reynt að virða það og flestir hafa skilning á því. Til dæmis skiptir það landsbyggðafélögin meira máli hvernig er samið í fiskvinnslunni. Sömuleiðis fara miklir peningar landsbyggðafélaganna í ferðakostnað, bæði fyrir félagsmenn til að sækja þjónustu og eins til að sækja fundi.“   Hringi fyrst í Arnar Eiga félög af landsbyggðinni rödd innan sambandsins? „Já, svo sannarlega. Landsbyggðafélögin eru þau félög sem eru hvað virkust í starfinu innan Starfsgreinasambandsins og veita hvað mest aðhald. Stóru félögin á höfuðborgarsvæðinu eru frekar sjálfum sér nóg en minni félögin sækja frekari aðstoð. Þá eru félög eins og Drífandi mjög virk í að veita aðhald og koma á framfæri upplýsingum um stöðuna í þeim atvinnugreinum sem eru ráðandi á hverju svæði. Þegar mig vantar upplýsingar um stöðu fiskverkafólks þá er iðulega fyrsta símtalið mitt til Arnars í Drífanda.“   Ekki enn haft áhrif Hvernig sérðu stöðu minni bæjarfélaga í ljósi sterkrar stöðu krónunnar sem bitnar á útflutningsgreinum? Er það farið að hafa áhrif á ykkar fólk á þessum stöðum? „Á flestum stöðum hefur þetta enn sem komið er ekki mikil áhrif. Þar kemur til að ferðaþjónustan bætir upp hugsanlega fækkun starfa og eins eru innfluttar vörur ódýrari en áður og kaupmáttur hefur því vaxið. Það er hins vegar áhyggjuefni að mörg fyrirtæki bera fyrir sig veikari stöðu og flytja vinnslu á milli landshluta eða leggja hana af. Það er ótrúleg skammsýni og skortur á ábyrgð gagnvart samfélaginu. Þetta sjáum við gerast til dæmis á Akranesi þegar Grandi hótar að loka. Við hins vegar kaupum það ekki að fyrirtæki sem hafa malað gull hin síðari ár þurfi allt í einu að herða sultarólina með ófyrirséðum afleiðingum fyrir vinnandi fólk.“   Verðum líka að verja réttindi erlends starfsfólks Erlent fólk er að verða æ stærri hluti af vinnuafli hér á landi. Því fylgja áskoranir og ábyrgð, ekki síst stéttarfélaganna. Erum við sem þjóð að standa okkur í þessu og eins stéttarfélögin? Hvað brennur helst á og hvernig má gera betur? „Það er ein stærsta áskorun stéttarfélaganna að verja réttindi erlends starfsfólks. Ef við leyfum því að gerast að útlendingar sem koma hingað til að vinna séu á lakari kjörum en Íslendingar þá hefur það áhrif á okkur öll til frambúðar. Þá lækka laun í heildinni hér á landi. Við erum lítil þjóð sem hagar sér stundum eins og hún sé milljóna þjóð og við þurfum útlendinga til að halda úti velferðarkerfinu og atvinnulífinu. Sem betur fer erum við svo heppin að fólk er til í að koma utanúr heimi og aðstoða okkur hérna. Þetta fólk kemur hins vegar oft frá allt öðrum vinnumarkaði og gerir sér ekki grein fyrir að hér er beinlínis ólöglegt að borga undir töxtum eða snuða fólk um önnur lágmarkskjör. Við höfum því lagt áherslu á að þýða mjög mikið af efni. ASÍ hefur sérstaklega staðið sig vel í þessu síðustu ár með bæklingum og veggspjöldum til að koma skilaboðunum til sem flestra. Svo erum við með vinnustaðaeftirlit þar sem okkar fulltrúar geta upplýst alla sem vinna um réttindi þeirra. Mörg stéttarfélög eru með túlka á sínum fundum eða halda sérstaka fundi með ákveðnum tungumálum. Hin síðari ár höfum við líka orðið mjög vör við útlendinga sem vilja koma hingað og vinna uppá fæði og húsnæði. Það er ekki löglegt hér á landi þó það sé löglegt í mörgum öðrum löndum. Í Evrópu hefur atvinnuleysi ungs fólks verið gríðarlega hátt og margir sem vilja bara vinna til að geta sýnt fram á það í ferilskránni sinni að þau hafi unnið handtak á ævinni. Það eru því gríðarlegar áskoranir sem fylgja því að vinnumarkaðurinn er í örum vexti og útlendingar sækja hingað í sí auknum mæli. Það má líka benda á það að íslenskir vinnufélagarnir veita oft bestu upplýsingarnar. Þetta er sameiginlegt verkefni okkar allra að sjá til þess að lög og kjarasamningar haldi,“ sagði Drífa Snædal að endingu.  

Páll Hjarðar er Eyjamaður vikunnar: Held að spárnar séu nokkuð réttar

Nú er fótboltinn farinn að rúlla og léku bæði karla- og kvennalið ÍBV um helgina á Hásteinsvelli. Stelpurnar unnu KR og karlarnir náðu að halda jöfnu gegn Fjölni eftir að hafa misst mann út af í upphafi leiks. Formaður knattspyrnuráðs karla er Páll Hjarðar og er hann Eyjamaður vikunnar.   Nafn: Páll Þ Hjarðar. Fæðingardagur: 26.04.79. Fæðingarstaður: Vestmannaeyjar. Fjölskylda: Giftur Önnu Rós Hallgrímsdóttur og eigum við þrjú börn: Almar Benedikt, Ásdísi Höllu og Ara Pál. Draumabíllinn: Enginn sérstakur, bílar eru óþarfir í Eyjum. Ættum öll að reyna tileinka okkur að minnka notkun þeirra. Uppáhaldsmatur: Andabringur. Versti matur: Kjúklingasúpa. Uppáhalds vefsíða: Allar fréttasíður. Hvaða tónlist kemur þér í gott skap: Nirvana og allt með Óla frænda. Aðaláhugamál: Ætli það sé ekki sniðugt að svara þessu, fótbolti. Hvaða mann/konu myndir þú vilja hitta úr mannkynssögunni: Mér nægir bara að hitta þá sem ég er að hitta nú þegar. Fallegasti staður sem þú hefur komið á: Jökuldalurinn. Uppáhalds íþróttamaður og íþróttafélag: ÍBV og svo börnin mín. Ertu hjátrúarfull/ur: Nei, bara alls ekki. Stundar þú einhverja hreyfingu: Já, ég fer í Hressó þrisvar á ári og svo tek ég þátt í Vestmannaeyjahlaupinu og enda yfirleitt ofarlega. Uppáhaldssjónvarpsefni: Fréttir, heimildamyndir og íþróttir. Eitthvað sem hefur komið þér á óvart: Já ég viðurkenni að þetta er allt aðeins umfangsmeira en ég reiknaði með, þó að ég hafi alveg verið meðvitaður um að þetta væri mikið. Hvar sérðu fyrir þér að ÍBV verði í röðinni í lok móts: Ég spái að við verðum á því róli sem aðrir hafa verið að spá okkur. En auðvitað vona ég að við verðum ofar. Hver er bestur í ÍBV-liðinu: Þessu myndi ég aldrei svara svona snemma tímabils.  

Ljúfsárar minningar um löngu horfin æskubrek og æskustörf í Eyjum - myndir

 Eyjahjartað bauð upp á fimmtu dagskrá sína í Safnahúsinu síðastliðinn sunnudag og líkt og fyrri skipti var fullt út úr dyrum og gleði í loftinu. Kári Bjarnason sem stýrði dagskránni að vanda sagði að þau Helga Hallbergsdóttir hefðu ákveðið að flytja dagskrána upp þar sem allt hefði yfirfyllst síðast í Einarsstofu. Þegar blaðamaður leit yfir salinn sá hann að sama vandamálið blasti við á bryggjusvæði Sagnheima, byggðasafns, um 130 manns tróð sér þar sem hægt var að koma stól niður.   Dagskráin sjálf var einstaklega vel heppnuð. Hinir fjórir fyrirlesarar eru allt þjóðþekktir einstaklingar og fóru á skemmtilegan og á stundum ljúfsáran hátt yfir löngu horfin æskubrek og æskustörf í Vestmannaeyjum. Ómar Valdimarsson var sá eini sem gat rakið ættir sínar hingað enda kallaði hann erindi sitt: Fólkið mitt í Eyjum og það var gaman að sjá myndirnar af ættmennum hans, lífs og liðnum, sem hann sýndi og spjallaði útfrá. Er Ómar skyldur Andersenunum sem er mikill og merkilegur ættbogi hér í Eyjum. Guðmundur Andri Thorsson hefur komið nokkrum sinnum áður í Safnahúsið og lesið upp úr verkum sínum en að þessu sinni fjallaði hann um sumarið 1974 er hann starfaði í Ísfélaginu og var á verbúð, kornungur maðurinn. Erindi Guðmundar Andra bar heitið Núll í tombólukassa. Minningar sumarstráks. Frábær og skáldleg lýsing á kostulegum uppákomum og einstaklingum þar sem Einar klink var greinilega enn ákaflega ljóslifandi í minningunni. Egill Helgason fór með áhorfendur í huganum upp á vörbílspallinn hjá Stebba Ungverja og fjallaði einnig um sumardvöl sína í Eyjum árið 1974, þá aðeins fjórtán ára peyi. Hann bjó ekki á verbúðinni eins og Guðmundur Andri heldur hjá Svölu og Óla í Suðurgarði. Sagði hann líka á persónulegan og næman hátt frá fólkinu í vesturbænum þar sem hann bjó. Síðastur ræðumanna var enginn annar en Bubbi og byrjaði hann á því að lesa upp úr væntanlegri ljóðabók sinni sem mun bera heitið Hreistur. Hann las nokkra kafla sem hann sagði að væru sérstaklega tengdir veru sinni í Eyjum. Bestur þótti blaðamanni Bubbi vera þegar hann fór að segja sögur og hann hefði vel mátt eyða lengri tíma í þann þátt, því Bubbi er frábær sögumaður þegar hann tekur á sprett. Draugasagan frá því hann bjó í Landlyst var t.d. bráðsmellin. Guðmundur Andri, Egill og Bubbi sögðu að tíminn í Vestmannaeyjum hefði haft áhrif á líf þeirra og þar hefðu þeir orðið að mönnum. Þeir lýstu líka mannlífspotti sem frystihúsin voru, ekki síst verbúðirnar sem voru heimur út af fyrir sig. Þar var á einu lofti fólk alls staðar að úr heiminum, ungar sálir og saklausar sem hent var út í djúpu laugina og fólk með sár á sálinni, misjafnlega djúp og stór. Einar Gylfi Jónsson lokaði þessari skemmtilegu stund með því að tilkynna að næsta Eyjahjarta yrði haldið í september en að hann yrði að segja fyrirlesurum frá því fyrst að þeir ættu að koma áður en hann tilkynni hverjir kæmu. Þannig lauk Eyjahjartanu í Safnahúsi, frábær dagskrá með þjóðþekktum einstaklingum sem eins og Kári orðaði það í kynningu sinni lyftu undir þjóðarstoltið. Sannarlega dagskrárröð sem hefur slegið í gegn.     Myndir frá Eyjahjartanu

Með lögreglubakteríuna

Þórir Rúnar Geirsson er Eyjapeyi í húð og hár. Sonur Geirs Jóns Þórissonar fyrrverandi yfirlögregluþjóns og Ingu Traustadóttur sjúkraliða. Þórir Rúnar ólst upp í Eyjum til 14 ára aldurs. Hann fetaði í fótspor föður síns og vinnur nú sem rannsóknarlögreglumaður hjá lögreglunni á höfuðborgarsvæðinu. Blaðamaður mætti á lögreglustöðina við Hverfisgötu á slaginu tvö og gaf sig fram í afgreiðslu. Stuttu síðar mætir Þórir Rúnar brosandi og heilsar með þéttu faðmlagi. Í slyddunni hröðum við tvö okkur á kaffihús við Rauðarárstíg.   Þórir Rúnar Geirsson flutti til Reykjavíkur með fjölskyldunni 1992. Hann kom sjaldan til Eyja fyrst eftir flutningana og missti við það tengsl við kunningja og vini. Hann hefur nú endurnýjað tengslin við Eyjar en hver er hann þessi viðkunnalegi, hávaxni Eyjamaður?   Allt bannað er spennandi ,,Ég er tæplega fertugur fjögurra barna faðir, lögreglumaður til 18 ára, nemandi og tónlistarmaður, ég lauk lögregluskólanum árið 2001. Í framhaldsskóla var ég í námi í rafvirkjun en svo æxluðust hlutirnir þannig að ég fór að vinna í lögreglunni. Á gamals aldri vaknaði upp draumurinn um að klára rafvirkjanámið og nú er ég í kvöldnámi meðfram fullri vinnu og stefni á útskrift á þessu ári. Það er gott að vera með sveinspróf í einhverri iðn og ég stefni á meistararéttindi í framtíðinni,“segir Þórir Rúnar með ákveðni. ,,Mér fannst löggan heillandi og spennandi sem barn en hafði ekki löngun til þess að verða lögreglumaður. Ég upplifði það sem barn að pabbi var aldrei heima og ferðalögin á sumrin voru stytt þegar pabbi var kallaður til vinnu. Pabbi var ákveðinn í því að ég færi ekki í lögregluna og ætlaði að sjá til þess að ég fengi ekki vinnu á þeim vettvangi. En allt sem er bannað er spennandi,“ segir Þórir Rúnar og í trássi við vilja föður síns sótti hann um sumarvinnu hjá lögreglunni í Reykjavík árið 1999 og fékk vinnuna. ,,Pabbi var ekki sáttur þegar hann frétti af sumarstarfinu. Það var hins vegar ekki aftur snúið, ég fékk lögreglubakteríuna. Starfið er skemmtilegasta starf sem ég hef verið í og hér er ég enn 18 árum síðar. Mamma var ekki síður ósátt við starfsvettvanginn og sérstaklega að ég skildi hætta í rafvirkjanáminu. Ég vona að mamma sé stolt af mér í dag.“   Fólk á sínum lægsta punkti Þórir Rúnar hóf störf sem almennur lögreglumaður en starfar í dag sem rannsóknarlögreglumaður og líkar það vel. Þórir Rúnar segir það ólíkt að starfa sem almennur lögreglumaður eða sem rannsóknarlögreglumaður. Samt sem áður eiga bæði störfin það sameiginlegt að snúast um samskipti við fólk sem er á mismunandi stað í lífinu. ,,Sem almennur lögreglumaður fór ég í útköll, oft þar sem fólk var berskjaldað eða á sínum lægsta punkti í lífinu. Það þurfti að leysa hlutina, rannsaka málið á vettvangi og skila um það skýrslu. Sem rannsóknarlögreglumaður er það mitt hlutverk að rannsaka sakamál hvort sem það lýtur að sekt eða sýknu. Ég þarf að komast til botns í viðkomandi máli og rannsaka það til fulls svo það geti farið áfram sína leið til ákæruvaldsins og þaðan áfram til dómstóla.“   Heppinn með foreldra Þórir Rúnar segir að álagið sé ekki meira í almennu lögreglustarfi en í starfi rannsóknarlögreglumanns. Hann segir hins vegar að álagið sem fylgi því að vera lögreglumaður úti á landi geti verið meira en í Reykjavík. ,,Í litlu samfélagi vita allir allt um alla og það getur verið erfitt að koma inn í aðstæður hjá fólki, koma inn í líf þeirra á viðkvæmum tímapunkti og hitta það svo kannski í Krónunni daginn eftir. Það er auðvitað persónubundið hvað lögreglumenn taka inn á sig, en tvennt verður lögreglumaður að gera, sýna virðingu og vera kurteis. Ég alla vega nenni ekki að vera leiðinlegi gæinn,“ segir Þórir Rúnar brosandi. Þórir þarf að hugsa sig um þegar blaðamaður spyr hvaða þættir hafa mótað hann. ,,Þetta er erfið spurning.“ Skyndilega birtir yfir Þóri Rúnari og hann segir: ,,Ég er heppinn með foreldra. Móðir mín er yndisleg kona, ótrúlega sterk með mikið langlundargeð, hún er góð kona. Pabbi er mín fyrirmynd og minn besti vinur. Ég get alltaf leitað til hans með öll mín vandamál og hann gefur mér alltaf góð ráð.“   Bitnar á fjölskyldunni Nú verður Þórir Rúnar hugsi, ,,sko ég veit ekki alveg hvað ég á að segja. Ég tel mig rosa líkan pabba. Alltaf tilbúinn til vinnu og á það til að láta það bitna á fjölskyldunni, þ.e.a.s að vera mín heima fyrir er stundum lítil.“ Þórir Rúnar verður alvarlegur á svip og segir: ,,Ég ætlaði aldrei að verða eins og pabbi en nú set ég börnin mín í sömu stöðu. Þetta er starfið mitt og eftir 18 ár líður mér eins og ég sé nýbyrjaður. Ég veit að ég er ekki að bjarga heiminum en ég get lagt mitt af mörkum.“ ,,Ég er fæddur inn í Betelsöfnuðinn og var þar sem krakki. Tók niðurdýfingaskírn í Betel 14 ára gamall og það mótaði mig sem slíkan. Mér var stundum strítt á því að vera í Betel en ég varð aldrei fyrir neinu einelti,“ segir Þórir Rúnar. ,,Ég var í Barnaskólanum og þekki helst krakkana þaðan. Ég var ekki í miklum tengslum við félaga mína eftir að ég flutti suður, það var engin facebook til þá og ég fór ekki mikið til Eyja fyrr en mamma og pabbi keyptu íbúð í Áshamrinum. Þá byrjuðum við að koma á Þrettándann. Ég hef þó haldið sambandi við marga og er að kynnast öðrum aftur.   Fundaði með verðandi eiginkonu ,,Ég er Vestmannaeyingur í húð og hár,“ heldur Þórir Rúnar stoltur áfram. ,,Mér finnst ég heppinn að hafa fæðst í Vestmannaeyjum og lít á þær sem mitt heimili. Við fluttum suður 1992 þegar pabbi fékk stöðu í Reykjavík og í allt of mörg ár hefur mig langað að flytja aftur til Eyja. Hvítasunnukirkjan er eitthvað sem mér þykir vænt um. Ragnheiður móðuramma var mjög trúuð og mikil bænakona sem og Dúna föðuramma mín. Þær báðu fyrir okkur og sögðu sögur,“ segir Þórir Rúnar með hlýju í röddinni. ,,Trúin hefur veitt mér styrk, í gegnum skilnaðinn við fyrri konu mína þá var trúin mitt haldreipi. Skilnaðinn má að hluta til rekja til þess að ég var aldrei heima og fyrrverandi konan mín þráði annað líf en það sem ég gat veitt henni. Við eignuðumst saman tvo stráka, Geir Jón 13 ára og Víking Ómar 11 ára. Í gegnum erfiðleikana við skilnaðinn kynntist ég gífurlega góðri og heilsteyptri konu, Guðrúnu Maríu Jónsdóttur. Hún er öðruvísi týpa og veit hvernig starfið mitt er,“ segir ástfanginn Þórir Rúnar. ,,Ég nennti ekki að fara í aðra vitleysu og fundaði með Guðrúnu Maríu strax í byrjun okkar kynna. Þar lét ég hana vita að ég væri lögreglumaður og hún gæti ekki treyst því að ég kæmi heim þegar ég ætti að koma heim. Guðrún María gekk að þeim skilyrðum, hún er sjálfstæð kona og er meira að segja búin að samþykkja að flytja til Eyja þegar tækifæri gefst. Saman eigum við Elísabetu Ingu 6 ára og Ingimar Hrafn 3 ára,“ segir stoltur eiginmaður og fjögurra barna faðir. Vilji barnanna skiptir öllu máli Þórir Rúnar telur sig heppinn hvað varðar sambandið við fyrrverandi eiginkonu sína þegar kemur að börnum þeirra. ,,Við eigum gott samband og ég hef umgengni aðra hverja viku. Ég hef ekki upplifað neinar tálmanir og á gott samband við strákana mína. Við viljum að strákunum líði sem best og þeir upplifi ekki þvinganir. Fólk á ekki að líta á umgengni sem minn rétt eða þinn rétt. Vilji barnanna er það sem öllu skiptir, þau elska mömmu og pabba jafnmikið. Það er líka bannað að tala illa um föður eða móður, þetta eru foreldar barnanna,“ segir Þórir Rúnar með miklum þunga.   Pabbi breytist í Vestmannaeying Þrátt fyrir að Þórir Rúnar sé mikil Eyjamaður voru flutningarnir til Reykjavíkur þegar hann var 14 ára ekki erfiðir. ,, Mér fannst þetta spennandi, pabbi fór í febrúar og ég flutti svo til hans í ágúst. Við deildum saman rúmi á Leifsgötunni hjá ömmu og afa. Mamma var eftir í Eyjum með systkini mín, Narfa Ísak, Símon Geir og Ragnheiði Lind. Þegar húsið okkar í Stóragerði seldist í desember sama ár komu mamma og systkinin til okkar. Við bjuggum þröngt til að byrja með, í íbúð sem amma og afi áttu. Við bræðurnir þrír sváfum í sama herbergi, þeir í koju og ég á dýnu á gólfinu. Mamma og pabbi sváfu í geymslunni í kjallaranum með systur mína á milli sín.“ Þórir Rúnar heldur áfram að rifja upp fyrstu árin í Reykjavík. ,,Pabbi byrjaði að byggja í Grafarvoginum árið 1993 og við fluttum inn í nýja húsið sama ár. Þar varð okkar heimili og við fengum víðáttubrjálæði til að byrja með. Pabbi er alinn upp á Skólavörðuholtinu en langaði alltaf að fara út á land að vinna. Svo bauðst honum vinna í Vestmannaeyjum og þá breytist hann í Vestmannaeying. Pabbi var alltaf ákveðinn í að flytja aftur til Eyja þegar starfsævinni lyki og það gerðu þau mamma þegar hann hætti sem yfirlögregluþjónn.“   Dýrmætt að sýna ástina Það fer ekki á milli mála að Þórir Rúnar ber mikla virðingu fyrir foreldrum sínum. ,,Mamma flutti suður frekar ung. Þau pabbi voru búin að þekkjast síðan krakkar, voru saman í unglingastarfinu í Hvítasunnukirkjunni. Það er gott að hafa góðar fyrirmyndir. Það er ekki sjálfgefið að fólk sé gift og það er mér dýrmætt að mamma og pabbi séu enn saman. Þau geta talað saman og þau eru ennþá ástfangin, leiðast og kyssast góða nótt og góða dag.“ ,,Þetta er dýrmætt og ákveðin skilaboð til mín að vera góður við mína eiginkonu og sýna henni ást,“ segir Þórir Rúnar með tilfinningu og heldur áfram: ,,Það er svo mikilvægt að sýna ástina. Segja ég elska þig, það skiptir máli og gott að heyra þau orð.“   Jesús gerir mig að betri manni Þórir Rúnar kemur aftur að trúnni. ,,Hún hefur alltaf skipt mig miklu máli og gerir enn í dag. Það er mjög mikilvægt að hafa þessa trú og ég er þakklátur að hafa fæðst inn í kirkju. Ég kynntist konunni minni í kirkju þegar hún var tiltölulega nýbyrjuð að sækja hana. Trúarlíf er lífstíll. Ég á persónulegt samband við Jesú og mér finnst gott að geta lagt áhyggjur mínar á hann,“ segir Þórir Rúnar með mikilli sannfæringu. Af hverju kristni er að verða tabú í þjóðfélaginu hefur Þórir Rúnar ekki skýringu á. ,, Kannski er samfélagið opnara, ég skal ekki segja. En mér þykir það leitt að fólk fjarlægist Guði og Jesú. Það eru góð gildi kennd í kirkjunni, boðorðin 10 og Gullna reglan svo eitthvað sé nefnt.“ Spurður hvort trúaðir menn þurfi að vera heilagir svarar Þórir Rúnar. ,,Ég er breyskur maður með kosti og galla og þó að ég trúi á Guð þá er ég ekkert betri en hver annar. Ég geri mitt besta í samfélaginu við Jesú, geri mistök og þarfnast fyrirgefningar á hverjum degi. Samfélagið við Jesú gerir mig að betri manni.“   Með bassahneigð Þórir Rúnar hefur mörg áhugmál, tónlist er eitt þeirra og það besta sem hann gerir er að spila á bassa. ,,Það er mikill happafengur að fá að spila á bassa í Tjarnarprestakalli, í Ástjarnarkirkjunni á Völlunum. Að spila með kór Ástjarnarkirkju sem er gríðalega góður kór eru forréttindi. Það eru þrír Eyjamenn sem syngja í kórnum. Bjartey Sigurðardóttir, Guðrún Erlingsdóttir og Kristjana Þórey Ólafsdóttir auk þriggja annarra sem tengjast Eyjum. Matthías V. Baldursson stýrir kór og hljómsveit af miklum myndarbrag en hann á líka ættir að rekja til Eyja.” Áfram heldur Þórir Rúnar: ,,Sem meðlimur í húsbandinu í Ástjarnarkirkju hef ég fengið útrás fyrir mína bassahneigð. Ég spilaði áður á gítar í Fíladelfíu þegar ég var peyi en svo vantaði bassaleikara og ég tók að mér að fylla það skarð. Mér finnst gaman að spila og bassinn er rótin, hann er rythminn. Þegar þú dansar þá er það bítið í trommunum og rythminn í bassanum. Ég er í fullri vinnu, í námi og með fjölskyldu. Að spila með húsbandinu er mín hvíld.“ ,,Eftir erfiða vinnuviku er það ákveðin hugarró að stíga á stokk með Begga (Þorbergi Skagfjörð Ólafssyni) og Frissa ( Friðriki Karlssyni) ásamt Matta ( Matthíasi V. Baldurssyni) og kórnum og finna fyrir hverri nótu. Það hreinsast allt út, það er ekki hægt annað en að vera í núinu þegar ég hlusta á gítarinn, trommurnar, rythman og hljómborðið. Mér finnst æðislegt að lofa Guð með tónlist, það er toppurinn. Ég finn nærveru Guðs þegar við syngjum lofsöngva, þetta er eitthvað yfirnáttúrulegt,“ segir Þórir Rúnar með einlægni.   Ég á þetta svo skilið Spurður út í æskuna segir Þórir Rúnar hlæjandi: ,, Ég vil nú meina að ég hafi alltaf verið stilltur en foreldar mínir eru ekki á sama máli. Ég var ekki auðveldur og hugsa að ef ég væri barn í dag þá hefði ég verið greindur með ofvirkni og athyglisbrest. Mér gekk ágætlega í skóla án þess þó að vera toppnemandi. Hafði gaman af ýmsu en var lélegur að læra heima. Það voru ekki gleðilegar stundir þegar mamma fann ókláruð heimaverkefni falin í skrifborðinu mínu.“ Þórir Rúnar heldur áfram: ,,Íslenska og lestur hafa reynst mér auðveld fög en stærðfræðin var erfiðari. Það kemur ekki mikið að sök í lögreglunni en er þeim mun erfiðara í rafvirkjuninni. Ég hef nú róast og er skárri í dag, held að það hafi ræst ágætlega úr mér,“ segir Þórir Rúnar hugsi. ,,Ég sé sjálfan mig í krökkunum mínum. Vá, hvað ég á þetta allt skilið. Pabbi væri ekki svona gráhærður og sköllóttur ef hann ætti mig ekki. Ég skemmdi svo margt heima,“ segir Þórir Rúnar og það er ekki laust við að það örli á eftirsjá. ,,Eitt sinn var pabbi nýbúinn að pússa gluggakisturnar í bílskúrnum og þá fékk ég löngun til þess að saga þær. Mig vantaði alltaf eitthvað að gera. Þegar pabbi setti nýja bílinn okkar í bílskúrinn fann ég mér steina og nuddaði bílinn með þeim. Ég var bara brjálæðislega ofvirkur. Narfi Ísak bróðir minn er rosalega virkur en hann notaði það á annan hátt. Hann tók til á meðan ég rústaði. Í dag hef ég róast en hann er ennþó ofvirkur,“ segir Þórir Rúnar glottandi.   Gott að vera orkumikill í Eyjum Synir Þóris Rúnars virðast hafa erft uppátækjasemi og ofvirkni föðurins. ,,Þegar ég og konan mín vorum nýbyrjuð saman þá vorum við bæði með mikinn höfuðverk. Hún fór inn í rúm og lagði sig en ég lagði mig í sófann á meðan strákarnir horfðu á sjónvarpið. Ég steinsofnaði og vakna við það að nágranninn er að hringja dyrabjöllunni og strákarnir eru horfnir. Þegar ég opna stendur hann með strákana mína, hvíta frá toppi til táar.” ,,Strákarnir höfðu farið í leyfisleysi inn í bílskúr nágrannans og tekið þaðan hvíta málningu sem þeir notuðu til að mála götur, bíla og sjálfa sig. Þarna skyldi ég vel líðan foreldra minna á árum áður. Þau eiga miklar þakkir skyldar að endast þetta og ég vona að ég geti gefið þeim til baka. Ég heyrði aldrei að það væri eitthvað að mér og það var gott að vera orkumikill í Eyjum. Ég var alla daga úti að leika, niðri á höfn, prílandi upp á Eldfell og víðar,“ segir fyrrum orkuboltinn.   Vil vera leiðbeinandi barnanna Nú verður Þórir Rúnar alvarlegur: ,,Elsti strákurinn minn er greindur með ofvirkni og athyglisbrest. Með aðstoð góðra lækna og lyfja virkar hann vel í samfélaginu. Erfiðleikar og greiningar eru ekki eins mikið tabú í dag og þau voru. Strákurinn minn gefur mikla ást og hefur stórt hjarta, hann vill allt fyrir mig gera. Hann er mjög næmur og tekur eftir líðan fólks. Hann segir mér alveg til syndanna, ég eigi að vera rómantískari við konuna mína, bjóða henni út að borða og á stefnumót.“ Þórir Rúnar heldur áfram: ,, Hann er algjör draumur eins og öll hin. Ég vissi ekki fyrr en ég varð pabbi sjálfur hvað börnin gætu verið mismunandi en samt lík. Stundum örlar fyrir stressi yfir framtíð barnanna minna. Kannski spilar starfið eitthvað inn í. Ég er ekki mikið fyrir boð og bönn og ef ég mátti ekki gera eitthvað þá fyrst varð það spennandi. Ég vil frekar vera leiðbeinandi fyrir börnin mín. Það verður samt að halda uppi aga.“   Langar heim Hvað er framundan hjá Þóri Rúnari Geirssyni? ,,Markmiðið er að klára rafvirkjanámið á þessu ári, fara í sveinspróf og svo meistaranám þegar til þess gefst tækifæri. Ég myndi vilja fá starf sem lögreglumaður í Eyjum og vinna við rafvirkjun á milli. Konan mín er snyrtifræðingur og hana langar að læra fótaaðgerðafræði. Við ættum að hafa ágætis atvinnumöguleika í Eyjum. Mig langar að flytja heim til Eyja þar sem ég væri nær pabba og mömmu og systur minni sem er nýflutt á Hólagötuna. Börnunum líður vel í Eyjum og ég sæi fram á meiri tíma með fjölskyldunni. Enginn veit ævina fyrr en öll er, sjáum hvað setur.“   Mamma er kærleikurinn Aftur kemur Þórir Rúnar að foreldrum sínum. ,,Ég fæ einlægnina frá mömmu, hún er einstök kona. Pabbi væri ekki það sem hann er í dag ef hann hefði ekki haft mömmu. Hún kveinkar sér aldrei en ef hún gerir það þá er eitthvað mikið að. Þau virka svo vel saman og eru fyrirmyndir okkar krakkanna. Pabbi er yndislegur og kærleiksríkur og hefur kennt mér svo margt. Mínar bestu stundir eru með pabba. Pabbi er kletturinn og mamma er kærleikurinn.“ Í lokin rifjar Þórir Rúnar það upp að hann og systkini hans fengu aldrei að fara út eftir útvistartíma þó svo að önnur börn í hverfinu væru úti að leika sér. Hann sagðist oft hafa óskað þess að pabbi hans væri ekki lögreglumaður heldur smiður. ,,Í dag er ég þakklátur foreldrum mínum, börn hafa ekkert að gera úti seint á kvöldin, Það er nefnilega ástæða fyrir útvistarreglum.“ Fjölskylda Þóris Rúnar hélt reglulega samverukvöld og gerir það enn þegar öll systkinin hittast. Þetta átti að koma að einhverju leyti í stað útileikja á kvöldin. Í dag spjöllum við og eigum samveru og ég jafnvel tek upp gítarinn. Svo endum við með sálmasöng og bæn. Þetta er mjög gefandi“ segir Þórir Rúnar Geirsson einlægur að lokum.  

Eyjahjartað - Guðmundur Andri, Egill Helga, Bubbi og Ómar Vald

Á morgun kl. 13.00 mæta þeir Guðmundur Andri Thorsson rithöfundur, Egill Helgason fjölmiðlamaður, Bubbi Mortens tónlistarmaður og Ómar Valdimarsson blaðamaður með meiru í Sagnheima og ætla að segja frá þeim löngu liðnu dögum þegar þeir ungir og óábyrgir menn dvöldu í Vestmannaeyjum.   Það er Eyjahjartað sem stendur fyrir komu þeirra fjórmenninganna. Guðmundur Andri, Egill og Bubbi höfðu boðað komu sína síðasta haust en af því gat ekki orðið en nú eru þeir ákveðnir í að mæta og hefur Ómar Valdimarsson bæst í hópinn. Hingað til hafa brottfluttir Eyjamenn rifjað upp árin í Eyjum og hafa vinsældirnar farið sívaxandi. Í byrjun mars mættu hátt í 200 manns í Einarsstofu til að hlýða á Pál Magnússon á Símstöðinni, Gísla Pálsson á Bólstað og Brynju Pétursdóttir frá Kirkjubæ. Það verður örugglega fróðlegt að fá hina hliðina, heyra hvað þjóðþekktum einstaklingum finnst um þann tíma sem þeir voru í Eyjum. Er ekki að efa að þeir Guðmundur Andri, Egill, Bubbi og Ómar eiga eftir að koma með nýjan og skemmtilegan vinkil á lífið í Vestmannaeyjum á síðustu öld.   Þau sem standa að Eyjahjartanu eru Kári Bjarnason, Atli Ásmundsson, Þuríður Bernódusdóttir og Einar Gylfi Jónsson sem lofar góðri skemmtun á sunnudaginn. Í viðtali síðasta haust sagði Einar Gylfi um spjall sem hann, Atli og Þuríður áttu við Guðmund Andra, og Bubba: „Egill vann í Ísfélaginu eina vertíð og bjó hjá Óla í Suðurgarði sem segir allt sem segja þarf. Guðmundur Andri var í móttökunni í Ísfélaginu sumarið 1974 og bjó á verbúðinni þannig að þeir voru þar sem hjartað sló örast í Eyjum á þessum tíma.“ Bubbi var miklu lengur viðloðandi Eyjarnar. Allt frá árinu 1974 til 1980 að fyrsta platan hans, Ísbjarnarblús kom út. „Hann vann í Ísfélaginu, Fiskiðjunni og Vinnslustöðinni og bjó á verbúðunum, í Landlyst og Líkhúsinu. Hann kynntist mönnum eins og Einari klink og fleirum sem settu svip á mannlífið í Eyjum á þessum árum.“   „Ég og Þura stefnum á að koma og hlökkum mikið til. Það segir sitt um frásagnagleði þeirra félaga að málglatt fólk eins og við, Gylfi í Húsavík, Atli greifi og Þura í Borgarhól komu varla að orði þegar við hittum þá. Það var mikið hlegið og það verður ekkert öðruvísi í Sagnheimum á sunnudaginn,“ sagði Einar Gylfi að endingu.   Guðmundur Andri kallar erindi sitt Núll í tombólukassa. Minningar sumarstráks. Egill kallar sitt erindi Á vörubílspallinum hjá Stebba Ungverja en Bubbi er ekki með orðalengingar og kallar sína frásögn einfaldlega Hreistur. Ómar kallar sitt erindi, Fólkið mitt í Eyjum. Einar Gylfi flytur svo lokaorð fyrir hönd undirbúningsnefndar. Dagskráin hefst stundvíslega kl. 13.00 í Sagnheimum á annarri hæð í Safnahúsinu. Kári vildi koma að þökkum til forvígismanna Eyjahjartans fyrir þeirra vinnu við að koma saman hverri dagskránni eftir aðra og hvetur sem flesta til að koma, hlusta á skemmtilega upprifjun einstaklinga sem dvöldu hér á mótunarárum og einfaldlega gleðjast með glöðum.    

Guðni Ágústsson og Jóhannes eftirherma í Höllinni í kvöld

Guðni Ágústsson, fyrrum þingmaður Sunnlendinga og ráðherra átti marga góða spretti í Vestmannaeyjum sem ræðumaður. Eftirminnilegast í huga þess sem þetta skrifar er ræðan sem hann flutti í Safnaðarheimili Landakirkju þar sem hann afhenti Mara pípara og fleirum Lagnaverðlaun fyrir vel unnið verk.   Útgangspunkturinn var að píparar hefðu gert betur í að ná hita í kropp Íslendinga en prestar í gegnum aldirnar. Þá er ekki síður eftirminnileg hátíðarræðan í fimmtugsafmæli Magnúsar Kristinssonar í Týsheimilinu þar sem salurinn lá í krampa allan tímann. Þar var uppleggið þegar MK gaf nýkjörnum þingmanni, Guðna Ágústssyni nokkur góð ráð um hvernig hann ætti að haga seglum í starfi sínu sem þingmaður. Jóhannes Kristjánsson, eftirherma hefur oft skemmt Eyjamönnum og nú ætla þeir að mæta saman í Höllinni á laugardaginn þar sem Eftirherman og Orginalinn láta gamminn geysa. „Jóhannes á 40 ára afmæli sem skemmtikraftur. Í mörg ár hafa menn skorað á okkur að koma fram saman og skemmta fólki, hann sem eftirherma sem á ekki sinn líka, ég að segja sögur enda gefið út metsölubók með skemmtisögum: Guðni léttur í lund,“ segir Guðni um þetta framtak þeirra félaga. „Nú förum við um landið undir slagorðinu: Eftirherman og Orginalinn láta gamminn geysa. Dregið af því að þegar ég hringi stundum í vini mína spyrja menn hvort er þetta eftirherman eða orginalinn? Við byrjuðum í Grindavík svo á Flúðum og Hvolsvelli og fyllum nú Salinn í Kópavogi. Og Landnámssetrið aftur og aftur.   En við erum svo að svara kalli og koma til fólksins í landsbyggðunum. Förum vestur á firði í byrjun maí á Selfoss og til ykkar í Vestmannaeyjum í Höllina laugardagskvöldið 22. apríl. Við eigum von á brjálaðri höll því Vestmannaeyingur kunna að hlæja og skemmta sér. Jóhannes er í miklu stuði og margir koma í gegnum hann. Hann er miklu meira en eftirherma, hann holdgervist og verður í framan eins og fórnarlambið. Nú er það spurningin hvort ég nái þeim hæðum sem ég gerði í afmæli Magga Kristins forðum þegar allir Eyjamenn urðu Framsóknarmenn heila nótt, svo rann af þeim og þeir urðu aftur Sjálfstæðismenn. Við hlökkum til að koma til Eyja og búumst við brjálaðri Höll.“    

Hrafnar fóru á kostum í Eldheimum - Myndband og myndir

Það var mikið stuð í Eldheimum á laugardagskvöldið þar sem Hrafnarnir fóru mikinn í tónlist og spjalli um allt og ekkert en þó aðallega um gosið og sjálfa sig. Hvert sæti var skipað í húsinu og var mikið hlegið milli þess sem fólk naut tónlistarinnar sem boðið er upp á.    Hljómsveitin Hrafnar samanstendur af tvennum bræðrum, Georg og Vigni Ólafssonum og Hermanni Inga og Helga Hermannssonum og Hlöðveri Guðnasyni, allt grónir Eyjamenn þó þeir búi á fastalandinu. Samanlögð reynsla þeirra í músík má frekar mæla í öldum en áratugum og þeir kunna ýmislegt fyrir sér á þeim vettvangi. Það var talið í klukkan níu og klukkan átti aðeins nokkrar mínútur í miðnætti þegar síðasti tónninn var sleginn. Sem sagt þriggja tíma prógram með stuttu hléi og hvergi slegið af.   Hljóðfæraskipan er svolítið sérstök, Georg leikur á kontrabassa, Vignir á banjó, Hlöðver á mandólín og Hermann Ingi og Helgi á gítara. Eldheimar buðu á tónleikana og tilefnið var að minnast þess að á mánudaginn, 23. janúar voru 44 ár frá upphafi Heimaeyjargossins. Lagaval og sögur tengdust gosinu á einhvern hátt. Allir voru þeir byrjaðir í tónlist áður en gaus og brugðu þeir upp skemmtilegum myndum af sjálfum sér í undarlegum aðstæðum. Hermann Ingi á harðahlaupum upp Skólaveginn þegar eldsúlurnar risu austur á Eyju og Hlöbbi sem stakk af til Eyja til að bjarga því dýrmætasta, plötusafninu. Já, þeir hittu svo sannarlega í mark og útkoman var ein besta skemmtun sem boðið hefur verið upp á í Eyjum síðasta árið eða svo. Bæði skemmtilegt og eftirminnilegt. „Tónleikarnir og aðsóknin fóru fram úr björtustu vonum. Gaman að geta boðið á þennan flotta viðburð. En tónleikarnir eru greiddir með styrk úr Framkvæmdarsjóði Suðurlands. Herjólfur gaf ferðirnar fyrir tónlistaarmennina og hljómflutningsgræjurnar. Það var setið á næstum því öllum stólum hússins. Þeir eru um 160,“ sagði Kristín Jóhannsdóttir, forstöðumaður Eldheima eftir tónleikana. Óskar Pétur Friðriksson ljósmyndari var að sjálfsögðu á staðnum og smellti þessum myndum af stemningunni.

Guðrún Mary Ólafsdóttir er matgæðingur vikunnar

 Þessi réttur er gríðarlega vinsæll á okkar heimili enda svakalega góður. Ég viðurkenni þó að ég set oft meira beikon og fleiri döðlur út í réttinn en segir til í uppskriftinni og á það líka alveg til að auka sósumagnið, enda erum við fjölskyldan svakalega mikið sósufólk.   Kjúklingur með beikoni og döðlum Fyrir 4-5   • 4-5 kjúklingabringur, skornar í ca 3 bita • 150 gr spínat • 100 gr beikon, smátt skorið • 70 gr döðlur, smátt skornar • 4 stór hvítlauksrif, pressuð • 1 msk oregano þurrkað • 3 dl vatn • 2 dl matreiðslurjómi • 3 msk rjómaostur • 1 kjúklingateningur • 1/2 grænmetisteningur • Rifinn ostur.   Setjið spítanið í botninn á eldföstu móti. Steikið kjúklingabitana á pönnu (saltið og piprið) og stráið yfir spínatið. Brúnið beikonið á pönnu. Bætið svo hvítlauknum út á pönnuna og steikið með beikoninu í smá stund, setjið þá döðlurnar út í ásamt vatninu, oregano og teningunum. Látið þetta malla saman svolitla stund. Bætið matreiðslurjómanum og rjómaosti út á pönnuna og sjóðið niður sósuna í nokkrar mínútur. Hellið svo sósunni yfir kjúklinginn og passið að döðlurnar og beikonið dreifist jafn yfir. Setjið því næst rifinn ost yfir allt saman og bakið í ofni þar til osturinn er orðinn gylltur og fallegur. Berið fram með góðu hvítlauksbrauði.   Ég ætla svo að skora á hana Kollu Rúnars sem matgæðing næstu viku. Hún er snilldarkokkur og lúrir á fullt af gómsætum réttum.

Magdalena Jónasdóttir er Eyjamaður vikunnar

Magdalena Jónasdóttir, nemandi í 3. KM í Grunnskóla Vestmannaeyja hlaut fyrstu verðlaun á yngsta stigi í vísnasamkeppni grunnskólanema (Vísubotn 2016) sem Menntamálastofnun efndi til í tilefni af degi íslenskrar tungu 16. nóvember. Magdalena er Eyjamaður vikunnar að þessu sinni.   Nafn: Magdalena Jónasdóttir. Fæðingardagur: 13.mars 2008. Fæðingarstaður: Reykjavík. Fjölskylda: Mamma er Ester Torfadóttir, pabbi er Jónas Logi Ómarsson og systurnar Maríanna og Viktoría. Draumabíllinn: Ég á engan draumabíl. Uppáhaldsmatur: Hamborgari og makkarónugrautur. Versti matur: Grænmetissúpa. Uppáhalds vefsíða: Youtube og KrakkaRúv. Hvaða tónlist kemur þér í gott skap: Popptónlist. Aðaláhugamál: Handbolti, fótbolti og skátarnir. Hvaða mann/konu myndir þú vilja hitta úr mannkynssögunni: Sölku Sól og Emmsjé Gauta. Fallegasti staður sem þú hefur komið á: Vestmannaeyjar og Siglufjörður. Uppáhalds íþróttamaður og íþróttafélag: Guðjón Valur og ÍBV. Ertu hjátrúarfull: Nei. Stundar þú einhverja hreyfingu: Já, handbolta og fótbolta. Uppáhalds sjónvarpsefni: Voice og Þær tvær. Uppáhalds bók: Harry Potter. Er þetta fyrsta vísan sem þú botnar: Já. Stefnir þú á að semja fleiri vísur í framtíðinni: Ég er ekki viss, en það var gaman að botna þessa vísu. Eitthvað að lokum: Ég vil þakka öllum sem hafa óskað mér til hamingju með viðurkenninguna og ÁFRAM ÍBV!   Hér má sjá vísuna: Frostið bítur kalda kinn, kominn úlputími. Úti snjóar enn um sinn, undir vegg ég hími.  

Þrettándinn hluti af menningu Eyjamanna

Frá því fyrir miðja síðustu öld hafa Vestmannaeyingar fagnað þrettándanum með glæsibrag þar sem saman koma jólasveinar, álfar, púkar og tröll að ógleymdum Grýlu og Leppalúða sem eru í heiðurssæti á hátíðinni. Það er mikið lagt í búninga og mikið kapp lagt á að tröllin séu sem svakalegust. Þetta er mikið sjónarspil sem hefst með flugeldasýningu af Hánni þaðan sem jólasveinarnir ganga niður með kyndlana á lofti. Síðan tekur við ganga um bæinn sem endar á malarvellinum við Löngulág þar sem dansað er í kringum mikinn bálköst. Mannfjöldi fylgist með og hafa þeir sjaldan verið fleiri sem fylgdust með en á þrettándanum í ár enda veður einstaklega gott.   Birgir Guðjónsson, Biggi Gauja eins og hann er venjulega kallaður, hefur aðstoðað Grýlu frá árinu 1967 og var hann með henni í 51. skiptið á þrettándanum í ár. „Að hugsa sér, það er fullyrt að ég hafi byrjað 1967 og hef verið með í þessu síðan. Þau voru því orðin 50 skiptin í fyrra samkvæmt myndum sem til eru,“ segir Biggi í spjallið við blaðamann í síðustu viku. Þá lá hann í flensu sem hafði verið að hrjá hann um áramótin en það aftraði honum ekki að mæta á þrettándann. „Þetta er búið að vera rosalega gaman annars hefði maður ekki staðið í þessu í öll þessi ár. Það var pabbi sem ýtti mér út í þetta. Hann var Leppalúði í nokkur ár og Unnur Guðjóns Grýlan og komum við Þórður Hallgríms inn fyrir þau árið 1967. Pabbi hafði engan tíma í þetta því hann hafði svo mikið að gera í tröllunum. Hafa ýmsir staðið mér við hlið í þessum slag.“ Þrátt fyrir hálfrar aldar feril í Grýluhlutverkinu segir Biggi að þetta sé alltaf jafn gaman. „Svo megum við ekki gleyma öllu fólkinu, sem telur um 200 manns, sem vinna þetta allt í sjálfboðaliðsvinnu. Það er enginn yfir þessu starfi en samt gengur þetta allt eins og smurð vél.“ Biggi segir þrettándann hluta af menningu Eyjamanna og viljinn til að halda þessu gangandi sé það sem haldi fólki við efnið. „Það er þessi gleði í kringum undirbúninginn og hátíðina sjálfa sem ýtir manni í gang. Ef maður kemst ekki í gott skap í öllum þessum hamagangi er eins gott að koma sér heim. Já, það er svo margt sem gerir þessa hátíð okkar Eyjamanna alveg einstaka. Við höfum yfirleitt verið ofsalega heppin með veður. Stundum hefur dúrað rétt á meðan á hátíðinni stendur og skollið á vitlaust veður strax eftir að henni lýkur. Í þetta skiptið var blíða allan daginn sem gerir þetta svo miklu skemmtilegra og léttara,“ sagði Biggi að endingu.  

Myndasafnið >>

Öldudufl við Landeyjahöfn

Öldudufl við Landeyjahöfn

Stjórnmál >>

Greinar >>

Silja Dögg Gunnarsdóttir - Bjartar vonir veikjast

Bjartar vonir vöknuðu hjá Eyjamönnum og öðrum fyrir nokkrum árum síðan þegar ákvörðun var tekin um að byggja nýja höfn í Landeyjum og smíða nýja ferju. Í áratugi höfðu Eyjamenn búið við brotakenndar samgöngur. Fréttin af höfninni og ferjunni breiddist út og fólk sem hafði flutt frá Vestmannaeyjum, m.a. vegna slæmra samgangna, flutti nú heim aftur. Aðrir stofnuðu fyrirtæki til að geta tekið á móti ferðamönnum og fóru í því skyni út í umtalsverðar fjárfestingar.   Ferðaþjónustan í uppnámi Nú, mörgum árum síðar, er staðan enn slæm og ekki fyrirséð að hún batni í bráð af fjölmörgum ástæðum. Íbúar í Vestmannaeyjum, sem hafa haldið í vonina um úrbætur, eru sumir við það að gefast upp á biðinni eftir bættum samgöngum. Ferðaþjónustan er í uppnámi en nú þegar hefur einn aðalmánuðinn af vertíðinni, af fjórum, nánast fallið niður. Skaði samfélagsins er gríðarlegur en hann er þó ekki eingöngu mældur í krónum og aurum, því miður.   Svarleysi Nýlega var haldinn fjölsóttur fundur í Höllinni þar sem íbúar komu saman og ræddu samgöngumál, fóru yfir stöðuna og hver yrðu næstu skref. Þar kom fram að smíði nýrrar ferju er hafin en óvíst er með hvað eigi að gera til að gera varðandi nauðsynlegar úrbætur á Landeyjahöfn. Hvar er t.d. sanddælubúnaðurinn fyrir höfnina sem lofað var? Verður gamli Herjólfur látinn sigla áfram til Þorlákshafnar þegar nýja ferjan kemur til að tryggja flutninga á milli lands og Eyja? Hvers vegna þurfa Eyjamenn t.d. að borga háa vegatolla af sínum þjóðvegi þegar aðrir landsmenn þurfa ekki að gera það? Engin svör fengust við þessum spurningum á fundinum.   Óánægja með verð og tímatöflu Rekstraraðili Eimskips í Eyjum fékk fjölmargar fyrirspurnir og ábendingar varðandi bætta þjónustu og aðbúnað um borð. Fólk gagnrýndi tímatöfluna, bókunarkerfið og vildi fá nánari upplýsingar um samning Eimskips í þeim tilgangi að átta sig betur á verðlagningu farmiða. Fátt var um svör en ljóst að útboð verður á rekstrinum í haust og Eimskip hyggst sækjast eftir að fá umboðið. Sumir töldu að rekstrinum verði betur fyrirkomið hjá sveitarfélaginu og þá hugmynd ber að skoða vandlega. Að fundi loknum hafði undirrituð orðið örlítið vísari um sögu Herjólfs en vissi litlu meir en áður um næstu skref málsins. Ljós er að íbúar eru langþreyttir og hundóánægðir með ástandið.   Ferðin með Baldri Heimferðin frá Vestmannaeyjum var svo sér kapítuli út af fyrir sig. Þar sem flugið féll niður vegna veðurs stökk undirrituð um borð í Baldur. Eftir þá viðbjóðslegu sjóferð spyr maður sig óhjákvæmilega að því, hvaða snillingi datt í hug að taka bátinn af Vestfirðingum og skerða þeirra samgöngur enn frekar niður og senda hann suður til siglinga á milli lands og Eyja? Báturinn er alls ekki gerður fyrir úthafssiglingar og skoppaði um í umtalsverðri ölduhæð eins og korktappi. Eftir klukkustund náðum við til lands og martröðinni var lokið. Ég mun jafna mig á sjóveikinni og hef heitið því að stíga ekki um borð í dallinn aftur. Íbúar í Vestmannaeyjum hafa hins vegar ekkert val þar sem kerfið okkar er þannig að ákveðin grunnþjónusta er staðsett uppá landi, svo sem fæðingarþjónusta en sú umræða er efni í aðra grein.   Planið Þingmenn kjördæmisins munu án efa halda áfram að beita sér fyrir bættum samgöngum til Vestmannaeyja enda er ekki um flokkspólitískt mál að ræða heldur samfélagslegt réttlætismál. Opinn fundur bæjaryfirvalda með ráðherra samgöngumála og yfirmönnum Vegagerðarinnar sem halda á í kvöld er löngu tímabær. Þar á að krefjast svara um verkáætlun og tímalínu. Við þingmenn getum spurt og talað en samband við framkvæmdavaldið er nauðsynlegt ef árangur á að nást. Ég mæti, ef það verður fært…